19
PAź
2016

Warunki hydrogeologiczne w rejonie Krupskiego Młyna w świetle badań modelowych

Tags :
Posted By :
Comments : Off

W obec­nych cza­sach gospo­darka wodna sta­nowi ważny dział hydro­ge­olo­gii i hydro­lo­gii. Ogra­ni­czona dostęp­ność oraz słaba jakość wód powierzch­nio­wych powo­dują, że wody pod­ziemne sta­no­wią główne źró­dło zaopa­trze­nia lud­no­ści, jak i prze­my­słu. Wody pod­ziemne posia­dają natu­ralną ochronę w postaci osa­dów w stre­fie aera­cji, dzięki czemu cha­rak­te­ry­zują się lep­szą jako­ścią oraz odpor­no­ścią na zanie­czysz­cze­nie w sto­sunku do wód powierzch­nio­wych.

Inten­sywny dre­naż antro­po­ge­niczny wywo­łany eks­plo­ata­cją ujęć stu­dzien­nych powo­duje zmiany pola hydro­dy­na­micz­nego, a w kon­se­kwen­cji także w bilan­sie wod­nym. Dla­tego też, w celu racjo­nal­nego gospo­da­ro­wa­nia zaso­bami wód pod­ziem­nych, należy dobrze roz­po­znać pro­cesy i czyn­niki wpły­wa­jące na dyna­mikę wód pod­ziem­nych. Zazna­jo­mie­nie się z poszcze­gól­nymi skład­ni­kami bilansu wod­nego sto­ją­cymi po stro­nie zasi­la­nia i dre­nażu pozwala na lep­sze gospo­da­ro­wa­nie i ochronę wód pod­ziem­nych.

Popu­lar­nym narzę­dziem sto­so­wa­nym do dokład­niej­szego okre­śle­nia i zro­zu­mie­nia pro­ce­sów zacho­dzą­cych w sys­te­mie wodo­no­śnym, oraz wyzna­cza­nia bilansu wod­nego jest metoda mode­lo­wa­nia nume­rycz­nego. Wyko­rzy­stuje ona obli­cze­nia rów­nań róż­nicz­ko­wych opi­su­ją­cych fil­tra­cję wód pod­ziem­nych. Ważną cechą mate­ma­tycz­nego opisu prze­pływu wód pod­ziem­nych jest moż­li­wość gra­ficz­nej pre­zen­ta­cji wyni­ków w postaci map i wykre­sów. Jed­nakże mode­lo­wa­nie w hydro­ge­olo­gii wymaga wła­ści­wej inter­pre­ta­cji i połą­cze­nia wie­dzy geo­lo­gicz­nej i hydro­ge­olo­gicz­nej z moż­li­wo­ściami pro­gra­mów obli­cze­nio­wych. Mode­lo­wa­nie nume­ryczne daje rów­nież moż­li­wość wpro­wa­dza­nia popra­wek i uzu­peł­nień do zbu­do­wa­nego modelu, oraz pro­gno­zo­wa­nie zmian zacho­dzą­cych w sys­te­mie wodo­no­śnym.

W celu dokład­nego odwzo­ro­wa­nia natu­ral­nego sys­temu krą­że­nia wód pod­ziem­nych dla ana­li­zo­wa­nego obszaru, w pierw­szej fazie prac został zbu­do­wany trój­wy­mia­rowy model struk­tury geo­lo­gicz­nej. Dokładne pozna­nie geo­me­trii ośrodka hydro­ge­olo­gicz­nego zwięk­sza w znacz­nym stop­niu popraw­ność wyko­na­nia modelu prze­pływu oraz wia­ry­god­ność prze­pro­wa­dzo­nych symu­la­cji. Wła­ściwa sche­ma­ty­za­cja budowy geo­lo­gicz­nej jest jed­nym z pierw­szych i naj­waż­niej­szych eta­pów pro­cesu mode­lo­wa­nia (Mało­lep­szy, 2005, Sitek, Kowal­czyk, Mało­lep­szy, 2009).

Budowę modelu roz­po­częto od zebra­nia infor­ma­cji geo­lo­gicz­nych o obsza­rze badań i stwo­rze­nia szcze­gó­ło­wej bazy danych. Waż­nym ele­men­tem było nada­nie geo­re­fe­ren­cji dla ist­nie­ją­cych już map geo­lo­gicz­nych i zorien­to­wa­niu ich do jed­nego wspól­nego układu współ­rzęd­nych 1992/19 za pomocą opro­gra­mo­wa­nia Geo­gra­phix Disco­very firmy Land­mark. Pro­gram ten wyko­rzy­stuje Sys­tem Infor­ma­cji Geo­gra­ficz­nej (GIS).

Two­rze­nie trój­wy­mia­ro­wej struk­tury geo­lo­gicz­nej rejonu Krup­skiego Młyna wyko­nano przy uży­ciu opro­gra­mo­wa­nia Ear­thVi­sion firmy Dyna­mic Gra­phics, Inc. W pro­gra­mie tym moż­liwe jest dokładne odwzo­ro­wa­nie struk­tury modelu przy­rod­ni­czego w prze­strzeni 3D. Pozwala to na dokładne obli­cze­nie dwóch warstw wodo­no­śnych modelu, odwzo­ro­wa­nie usko­ków oraz pozwala wier­nie odwzo­ro­wać prze­biegi linii inter­sek­cyj­nych (Gur­win, Sera­fin, 2008). Na modelu zostały odwzo­ro­wane główne uskoki. Zostały one zaim­por­to­wane z pro­gramu Geo­gra­phix Disco­very w postaci serii punk­tów X i Y, z któ­rych zostały wymo­de­lo­wane pio­nowe powierzch­nie usko­kowe w trój­wy­mia­ro­wej prze­strzeni modelu (Rys. 1).

Rys. 1: Trójwymiarowy model uskoków

Rys. 1: Trój­wy­mia­rowy model usko­ków

Kolej­nym eta­pem mode­lo­wa­nia struk­tury było prze­glą­da­nie prze­kro­jów geo­lo­gicz­nych, wzdłuż trzech płasz­czyzn prze­cię­cia, oraz nakła­da­nia i zdej­mo­wa­nia poszcze­gól­nych warstw geo­lo­gicz­nych. Ostat­nim eta­pem była wery­fi­ka­cja modelu. Model porów­ny­wany był z dostęp­nymi mapami struk­tu­ral­nymi i regio­nal­nymi prze­kro­jami geo­lo­gicz­nymi, zacho­wu­jąc tą samą skalę odwzo­ro­wa­nia.

Wyko­nany model budowy geo­lo­gicz­nej 3D wie­lo­war­stwo­wego sys­temu wodo­no­śnego (Rys. 2) został wyko­rzy­stany w modelu prze­pływu wód pod­ziem­nych zbu­do­wa­nym w pro­gra­mie Visual Mod­flow, do któ­rego zostały zaim­por­to­wane zwe­ry­fi­ko­wane stropy wydzie­leń geo­lo­gicz­nych.

Rys. 2: Trójwymiarowy model budowy geologicznej

Rys. 2: Trój­wy­mia­rowy model budowy geo­lo­gicz­nej

 Pierw­sza kon­cep­tu­ali­za­cja została wyko­nana na eta­pie przed budową modelu struk­tu­ral­nego, lecz dopiero po jego zbu­do­wa­niu doko­nano gene­ra­li­za­cji warun­ków hydro­ge­olo­gicz­nych. Model kon­cep­tu­alny (poję­ciowy) jest uprosz­cze­niem rze­czy­wi­stego sys­temu wodo­no­śnego. Pomaga on w łatwiej­szy i bar­dziej przej­rzy­sty spo­sób ana­li­zo­wać wszyst­kie dzia­ła­nia pro­wa­dzone na modelu prze­pływu wód pod­ziem­nych.

Odwzo­ro­wany sys­tem wodo­no­śny zbu­do­wany jest z trzech warstw: czwar­to­rzędu, triasu gór­nego, wapie­nia musz­lo­wego i retu (Rys. 3).

Rys. 3: Schemat modelu rejonu Krupskiego Młyna

Rys. 3: Sche­mat modelu rejonu Krup­skiego Młyna

Opi­sy­wany nume­ryczny model prze­pływu wód pod­ziem­nych został skon­stru­owany w pro­gra­mie Visual MODFLOW 4.3, kana­dyj­skiej firmy Water­loo Hydro­ge­olo­gic, Inc. Obli­cze­nia prze­pro­wa­dzane były metodą róż­nic skoń­czo­nych.

Budowę nume­rycz­nego modelu rejonu Krup­skiego Młyna roz­po­częto od wyboru kodu obli­cze­nio­wego MODFLOW 2000. Następ­nie usta­lono w pro­gra­mie jed­nostki wpro­wa­dza­nych para­me­trów.

Kolej­nym kro­kiem była dys­kre­ty­za­cja poli­gonu badań. Obszar badań został poprze­ci­nany pio­no­wymi i pozio­mymi liniami, które stwo­rzyły kwa­dra­tową siatkę.  Jest ona zorien­to­wana dokład­nie w kie­runku pół­noc­nym. Poli­gon posiada wymiary: 17 800 m wzdłuż osi X, oraz 13 400 m wzdłuż osi Y. Tym samym zaj­muje on powierzch­nię 238,52 km2.
W każ­dej z trzech warstw modelu oko­lic Krup­skiego Młyna liczba kolumn wynosi 89, a wier­szy 67. Daje to łącz­nie 5963 bloki obli­cze­niowe w każ­dej war­stwie. Ogólna liczba blo­ków w całym modelu równa jest 17 889. Mają one stały wymiar w pozio­mie i wyno­szą 200 x 200 metrów. W opi­sy­wa­nym modelu nie było potrzeby wpro­wa­dza­nia blo­ków nie­ak­tyw­nych.

Struk­tura mode­lo­wa­nego poli­gonu została odwzo­ro­wana na pod­sta­wie trój­wy­mia­ro­wego modelu budowy geo­lo­gicz­nej. Dane ze stro­pami każ­dej war­stwy zostały zaim­por­to­wane z pro­gramu Ear­thVi­sion. Dzięki nim w modelu hydro­ge­olo­gicz­nym odwzo­ro­wano stropy i spągi: war­stwy wodo­no­śnej czwar­to­rzędu, sła­bo­prze­pusz­czal­nej war­stwy triasu gór­nego oraz kom­pleksu wodo­no­śnego serii węgla­no­wej triasu.

Pierw­sza war­stwa modelu odwzo­ro­wuje pię­tro czwar­to­rzę­dowe. Wszyst­kie powierzch­nie modelu hydro­ge­olo­gicz­nego zostały prze­nie­sione z modelu sedymentacyjno-strukturalnego. Miąż­szość utwo­rów czwar­to­rzę­do­wych rośnie od kilku metrów w rejo­nie wychodni skał star­szego pod­łoża, do ponad 90 m w osi kopal­nej doliny Małej Panwi, która prze­biega rów­no­leż­ni­kowo na pół­noc od współ­cze­snej Doliny Małej Panwi (Rys. 4).

Rys. 4: Mapa miąższości czwartorzędu

Rys. 4: Mapa miąż­szo­ści czwar­to­rzędu

W osa­dach czwar­to­rzę­do­wych może wystę­po­wać jedne, dwa a nawet trzy poziomy wodo­no­śne. Wszyst­kie znaj­dują się w związku hydrau­licz­nym, dla­tego zostały odwzo­ro­wane w modelu, jako jeden poziom wodo­no­śny. War­stwa I zasi­lana jest w głów­nej mie­rze przez infil­tra­cję opa­dów atmos­fe­rycz­nych. Zasi­la­nie boczne poziomu czwar­to­rzę­do­wego może odby­wać się z połu­dnio­wej, a także ze wschod­niej gra­nicy zgod­nie z gene­ral­nym kie­run­kiem prze­pływu w stronę Doliny Odry. Czwar­to­rzę­dowe wody dre­no­wane są głów­nie rze­kami (Rys. 4). Wody czwar­to­rzę­do­wego pię­tra wodo­no­śnego znaj­dują się w osa­dach piasz­czy­stych, a utwory sła­bo­prze­pusz­czalne nie two­rzą cią­głej war­stwy, dla­tego też dla całego mode­lo­wa­nego obszaru przy­jęto swo­bodne zwier­cia­dło wody.

War­stwę roz­dzie­la­jącą two­rzą sła­bo­prze­pusz­czalne utwory triasu gór­nego połą­czone z war­stwami boru­szo­wickmi i mie­dar­skimi triasu środ­ko­wego. Sta­no­wią one izo­la­cję  pomię­dzy pozio­mem czwar­to­rzę­do­wym, a kom­plek­sem wodo­no­śnym serii węgla­no­wej triasu. W celu uspraw­nie­nia obli­czeń na modelu nume­rycz­nym war­stwę roz­dzie­la­jącą odwzo­ro­wano w spo­sób cią­gły na całej powierzchni modelu (Rys. 5), pomimo braku tych osa­dów w połu­dnio­wej czę­ści. Zasto­so­wano w modelu jed­nak dwu­me­trową miąż­szość war­stwy, a para­me­try hydro­ge­olo­giczne w tym obsza­rze zostały przy­pi­sane takie jak dla kom­pleksu wodo­no­śnego. Mak­sy­malne miąż­szo­ści war­stwa izo­lu­jąca osiąga w północno-wschodnim frag­men­cie terenu badań. Prze­kra­czają one nie­znacz­nie 180 m.

Rys. 5: Mapa miąższości triasu górnego

Rys. 5: Mapa miąż­szo­ści triasu gór­nego

Druga war­stwa wodo­no­śna, a trze­cia modelu zbu­do­wana jest z węgla­no­wych utwo­rów wapie­nia musz­lo­wego i retu. Miąż­szość tej war­stwy sys­te­ma­tycz­nie wzra­sta od kil­ku­na­stu metrów na połu­dniu w kie­runku pół­noc­nym osią­ga­jąc miej­scami ponad 220 m w skraj­nie pół­noc­nej czę­ści poli­gonu badań (Rys. 6).

Rys. 6: Mapa miąższości wapienia muszlowego połączonego z retem

Rys. 6: Mapa miąż­szo­ści wapie­nia musz­lo­wego połą­czo­nego z retem

War­stwę tą two­rzy kom­pleks wodo­no­śny serii węgla­no­wej triasu o zwier­cia­dle naporowo-swobodnym. War­stwa ta zasi­lana jest głów­nie poprzez prze­są­cza­nie pio­nowe z wyżej­le­głych warstw oraz poprzez infil­tra­cję opa­dów atmos­fe­rycz­nych w rejo­nie wychodni. Zasi­la­nie boczne serii węgla­no­wej triasu może odby­wać się z połu­dnio­wej oraz ze wschod­niej gra­nicy, zgod­nie z regio­nal­nym kie­run­kiem odpływu wód w Głów­nym Zbior­niku Wód Pod­ziem­nych Lubliniec-Myszków. Dre­naż war­stwy III odbywa się głów­nie uję­ciami. Dzia­ła­jące uję­cia wód pod­ziem­nych, pra­cu­ją­cych na prze­ło­mie wrze­śnia i paź­dzier­nika 2009 roku zostały odwzo­ro­wane na modelu. Dre­naż sta­nowi rów­nież odpływ wód w kie­runku północno-wschodnim.

Górna pozioma gra­nica opra­co­wy­wa­nego modelu została odwzo­ro­wana, jako waru­nek II rodzaju, przez którą zacho­dzi infil­tra­cja opa­dów atmos­fe­rycz­nych. W gór­nej, pozio­mej gra­nicy modelu wpro­wa­dzone zostały dane z roz­kła­dem zasi­la­nia z opa­dów atmos­fe­rycz­nych do I war­stwy. Infor­ma­cje doty­czące opa­dów atmos­fe­rycz­nych zostały pozy­skane z IMGW w 2009 roku z dwóch sta­cji opa­do­wych: Krup­ski Młyn oraz Bru­siek. Począt­kowo dla więk­szo­ści poli­gonu badań przy­jęto war­tość infil­tra­cji efek­tyw­nej na 12% wiel­ko­ści opa­dów. W rejo­nie wychodni skał triasu węgla­no­wego przy­jęto wiel­kość infil­tra­cji efek­tyw­nej na 18% za S. Dąbrow­skim i in. (1999) (Maciosz­czyk (red.), 2006). Gra­nicę dolną odwzo­ro­wano, także warun­kiem II-go rodzaju, z bra­kiem prze­pływu przez gra­nice Q=0 auto­ma­tycz­nie wyge­ne­ro­waną przez pro­gram.

Wszyst­kie gra­nice zewnętrzne zostały odwzo­ro­wane w modelu jako warunki brze­gowe III rodzaju, zarówno w war­stwie wodo­no­śnej czwar­to­rzędu (Rys. 7), jak i w kom­plek­sie wodo­no­śnym serii węgla­no­wej triasu (Rys. 8).

Rys. 7: Siatka modelu numerycznego z blokami warunków granicznych I warstwy modelu

Rys. 7: Siatka modelu nume­rycz­nego z blo­kami warun­ków gra­nicz­nych I war­stwy modelu

W trze­ciej war­stwie modelu warun­kami gra­nicz­nymi odwzo­ro­wano także uję­cia wód pod­ziem­nych i prze­bieg głów­nych stref usko­ko­wych.

Rys. 8: Siatka modelu numerycznego z blokami warunków granicznych III warstwy modelu

Rys. 8: Siatka modelu nume­rycz­nego z blo­kami warun­ków gra­nicz­nych III war­stwy modelu

Kolej­nym eta­pem było wpro­wa­dze­nie głów­nych cie­ków w obsza­rze badań. Do tego celu posłu­żył pakiet „Rivers”, który odwzo­ro­wuje cieki powierzch­niowe jako waru­nek brze­gowy III rodzaju. W komór­kach z tym pakie­tem prze­wod­ność była obli­czana jako opór fil­tra­cyjny pomię­dzy wodą w cieku, a war­stwą wodo­no­śną. Spo­wo­do­wane jest to war­stwą osa­dów sła­bo­prze­pusz­czal­nych wyście­la­ją­cych dna cie­ków, w któ­rych pio­nowy współ­czyn­nik fil­tra­cji został zało­żony na 1 x 10–8 m/s. Pakiet „Rivers” obra­zuje sche­mat (Rys. 9).

Rys. 9: Schemat bloku obliczeniowego z ciekiem (WHI, 2007)

Rys. 9: Sche­mat bloku obli­cze­nio­wego z cie­kiem (WHI, 2007)

W III war­stwie modelu– seria węgla­nowa triasu, odzwier­cie­dlone zostały uskoki. Ich prze­bieg został odwzo­ro­wany zgod­nie z mode­lem sedymentacyjno-strukturalnym 3D. Wiel­kość prze­pływu wody przez uskok obli­czana została przez pro­gram z wyko­rzy­sta­niem zależ­no­ści warunku brze­go­wego III rodzaju.

Potrzebny do obli­czeń fil­tra­cji wód roz­kład współ­czyn­nika fil­tra­cji został spo­rzą­dzony w opar­ciu o dane z map oraz mate­ria­łów hydro­ge­olo­gicz­nych. Pro­gram Visual MODFLOW pozwala na zróż­ni­co­wa­nie współ­czyn­nika fil­tra­cji w trzech wymia­rach (X, Y, Z). Umoż­li­wia to dokład­niej­sze odwzo­ro­wa­nie tego para­me­tru.

Kolej­nym ele­men­tem było wpro­wa­dze­nie począt­ko­wego zwier­cia­dła wód pod­ziem­nych dla poziomu czwar­to­rzę­do­wego oraz dla kom­pleksu wodo­no­śnego serii węgla­no­wej triasu. Mapy roz­kładu zwier­cia­deł wody zostały wykre­ślone w pro­gra­mie Geo­gra­phix Disco­very, na pod­sta­wie zebra­nych danych. Stwo­rzone mapy zostały zaim­por­to­wane do pro­gramu Visual MODFLOW. Wpro­wa­dzone zwier­cia­dła wód pod­czas obli­czeń w warun­kach usta­lo­nych skra­cają czas ite­ra­cji i peł­nią jedy­nie funk­cję pomoc­ni­czą w rów­na­niach opi­su­ją­cych prze­pływ wód pod­ziem­nych.

Model hydro­ge­olo­giczny rejonu Krup­skiego Młyna wyko­rzy­sty­wał dane ze studni pra­cu­ją­cych na prze­ło­mie wrze­śnia i paź­dzier­nika 2009 roku. W celu wpro­wa­dze­nia studni do modelu, nale­żało zde­fi­nio­wać war­stwę, z któ­rej stud­nia pom­puje wodę, okre­ślić wiel­kość poboru w [m3/d], a także umiej­sco­wić fil­try w stud­niach zgod­nie pro­fi­lami pocho­dzą­cymi
z doku­men­ta­cji hydro­ge­olo­gicz­nych.

Do modelu wpro­wa­dzono, rów­nież pie­zo­me­try, które umoż­li­wiają porów­na­nie zwier­cia­dła wody pomie­rzo­nego z obli­czo­nym dla danej war­stwy modelu.

W celu zapew­nie­niu jak naj­do­kład­niej­szych wyni­ków obli­czeń prze­pro­wa­dzono kali­bra­cję modelu. Jest to pro­ces tzw. taro­wa­nia, który polega na zmia­nie wstęp­nie przy­ję­tych para­me­trów geo­lo­gicz­nych i hydro­ge­olo­gicz­nych w celu bar­dziej wia­ry­god­nego odwzo­ro­wa­nia prze­pływu wód pod­ziem­nych, gdy pierw­szy wynik nie jest zado­wa­la­jący. Wpro­wa­dzone zwier­cia­dła wód pod­ziem­nych na znacz­nej czę­ści opra­co­wy­wa­nego terenu pokry­wały się z wyka­li­bro­wa­nymi zwier­cia­dłami: czwar­to­rzę­do­wego poziomu wodo­no­śnego (Rys. 10) oraz kom­pleksu wodo­no­śnego serii węgla­no­wej triasu (Rys. 11). Po uzy­ska­niu satys­fak­cjo­nu­ją­cego roz­kładu hydro­izo­hips w dwóch mode­lo­wa­nych war­stwach wodo­no­śnych roz­po­częto wery­fi­ka­cję modelu.

Rys. 10: Mapa hydroizohips czwartorzędowego poziomu wodonośnego dla stanu wód na IX-X.2009 roku; wynik kalibracji modelu

Rys. 10: Mapa hydro­izo­hips czwar­to­rzę­do­wego poziomu wodo­no­śnego dla stanu wód na IX-X.2009 roku; wynik kali­bra­cji modelu

Rys. 11: Mapa hydroizohips kompleksu wodonośnego serii węglanowej triasu dla stanu wód na IX-X.2009 roku; wynik kalibracji modelu

Rys. 11: Mapa hydro­izo­hips kom­pleksu wodo­no­śnego serii węgla­no­wej triasu dla stanu wód na IX-X.2009 roku; wynik kali­bra­cji modelu

Poprawna kali­bra­cja i wery­fi­ka­cja modelu pozwo­liła na prze­pro­wa­dze­nie symu­la­cji pro­gno­stycz­nych i porów­na­nie bilan­sów wod­nych ze sta­nem wód pod­ziem­nych aktu­al­nym na IX-X.2009 roku.

Symu­la­cja odwzo­ro­wu­jąca warunki pseu­do­na­tu­ralne, wyka­zała naj­więk­szą odbu­dowę zwier­cia­dła wody w rejo­nie czyn­nej studni S-3 w Krup­skim Mły­nie. Depre­sja w tym rejo­nie wynosi ponad 7 m.

Gene­ralny prze­pływ wód pod­ziem­nych domi­nuje z połu­dnia w kie­runku północno-wschodnim, zgod­nie z regio­nal­nym prze­pły­wem wód pod­ziem­nych. Brak eks­plo­ata­cji wód pod­ziem­nych uję­ciami obra­zuje miej­sca pod­nie­sie­nia się zwier­cia­dła wód pod­ziem­nych serii węgla­no­wej triasu w sto­sunku do począt­ko­wej symu­la­cji (Rys. 12).

Rys. 12: Wielkość podniesienia zwierciadła wody przy braku eksploatacji wód podziemnych w stosunku do stanu aktualnego na IX-X.2009 roku, dla II warstwy modelu

Rys. 12: Wiel­kość pod­nie­sie­nia zwier­cia­dła wody przy braku eks­plo­ata­cji wód pod­ziem­nych w sto­sunku do stanu aktu­al­nego na IX-X.2009 roku, dla II war­stwy modelu

Symu­la­cja odwzo­ro­wu­jąca warunki z mak­sy­mal­nymi wydaj­no­ściami eks­plo­ata­cyj­nymi tria­so­wych ujęć, wyka­zała znaczne obni­że­nia zwier­cia­dła wody w rejo­nie czyn­nych studni. Naj­więk­sze obni­że­nie znaj­do­wało się w rejo­nie studni S-6 w Krup­skim Mły­nie (Rys. 13).  Sza­co­wana depre­sja w tym rejo­nie wynosi ponad 16 m w sto­sunku do stanu aktu­al­nego na jesień 2009 roku.

Rys. 13: Wielkość obniżenia zwierciadła wody przy pompowaniu z maksymalną wydajnością eksploatacyjną ujęć w stosunku do stanu aktualnego na IX-X.2009 roku, dla II warstwy modelu

Rys. 13: Wiel­kość obni­że­nia zwier­cia­dła wody przy pom­po­wa­niu z mak­sy­malną wydaj­no­ścią eks­plo­ata­cyjną ujęć w sto­sunku do stanu aktu­al­nego na IX-X.2009 roku, dla II war­stwy modelu

Wyko­nane bada­nia mode­lowe pozwo­liły lepiej roz­po­znać rela­cje pomię­dzy pozio­mem wodo­no­śnym czwar­to­rzędu, a kom­plek­sem wodo­no­śnym triasu i dokład­nie poznać warunki krą­że­nia wód w rejo­nie Krup­skiego Młyna.

 

Kon­rad Sitek

Wię­cej…

Lite­ra­tura:

  1. Gur­win , Sera­fin R., 2008: Budowa prze­strzen­nych modeli kon­cep­cyj­nych GZWP w sys­te­mach GIS zin­te­gro­wa­nych z MODFLOW. W: Mode­lo­wa­nie prze­pływu wód pod­ziem­nych. Nawalny M. (red.). Biu­le­tyn PIG. War­szawa, nr 431, s. 49–60.
  2. Maciosz­czyk (red.), 2006: Pod­stawy hydro­ge­olo­gii sto­so­wa­nej. Wydaw­nic­two Naukowe PWN. War­szawa.
  3. Mało­lep­szy , 2005: Three-dimensional geo­lo­gi­cal maps. W: The cur­rent role of geo­lo­gi­cal map­ping in geo­scien­ces. Osta­fi­czuk S. (red.). NATO Scien­ces Series, 56, 215–224.
  4. Sitek , Kowal­czyk A., Mało­lep­szy Z., 2009: Szcze­gó­łowy model struk­tury 3D zbior­nika GZWP Gli­wice nr 330. W: Współ­cze­sne pro­blemy hydro­ge­olo­gii. Kowal­czyk A., Sadur­ski A. (red.). Biu­le­tyn PIG. War­szawa, nr 436, s. 463–468.
  5. Water­loo Hydro­ge­olo­gic Inc. (WHI), 2007: Visual MODFLOW v.4.3 User’s Manual.
  6. CGIAR-CSI SRTM 90m Digi­tal Ele­va­tion Data­base: http://srtm.csi.cgiar.org.
  7. gov.pl: http://maps.geoportal.gov.pl.
About the Author

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress
Translate »